راه خاکی

همیشه به خودم می گم چرا یک راه جلوم قرار نمیگیره . یه راه که بتونم به بقیه بفمهونم یک نفر چه احساسی می تونه داشته باشه . یک احساس عجیب یا غیر عادی نه غیر عادی نه . یک احساس شیرین و در عین حال از اون احساس هایی که موقع فکر کردن بهش بغضت امون نفستو می بره و یک قطره اشک گوشه چشمت جمع میشه ولی هیچ وقت نمی افته . شاید اشک فکر میکنه اگر بیفته ارزشش کم میشه نمیدونم ولی اینو میدونم اگه یکی اولی بیوفته دیگه قطره های دیگه از سر آزیر شدن خجالت نمی کشن . به راستی که انسان موجود عجیبیه . راستی یک انسان چطوری میتونه احساسشو طوری بیان کنه که نه فکر اشتباهی دربارش بکنن و نه کاری بکنن که از کاری که کرده پشیمون بشه . تا حالا بهش فکر کردی. هر کدم از ماها یک سنگ صبور برای خودمون داریم و وقتی تنها میشیم تو تاریکی تو یک جای ساکت به خدا پناه میبریم . آروم درد دلمونو می گیم تا فقط خدا بشنوه .من بارها و بارها این کار رو کردم . بارها و بارها از خدا خواستم یک راه تازه جلوم بزاره تا همه چی با خوبی و خوشی به پایان برسه ... ولی بارها و بارها احساساتم به بازی و به سخره گرفته شدن . ولی هنوز شعله یک احساس عجیب رو تو درونم دارم میبینم و گرماش رو حس میکنم . یک الگوی کامل برای من . شاید خودش نخواد ولی من دوست دارم همیشه کنارم باشه. چون همیشه تحولاتی تو درونم ایجاد میکنه .بدون اینکه بدونه تو من تاثیر بسزایی داره و من با تصوراتش زندگی می کنم .هر روز و هر روز به خودش امیدواری میده که حتی یک لحظه صداش رو بشنوه یا ببیندش یا اسمتو صدا بزنه . با این وجود با خاطراتش . با خنده هاش و با تمام خوبی هاش و هر روز و هر روز به این فکر می کنم که من چرا قدرشو ندونستم و چرا باعث شدم تا اون دلگیر بشه . تا اونجایی که خودش دست رد به سینه من زد . من به خاطر این هیچ وقت خودممو نمیبخشم .به یک قطره اشک فکر کن میفهمی چی میگم . بهش خوب فکر کن .